กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 70: เรื่องเล็ก ๆ หลังฝนตก
ทั้งสองคนวิ่งสุดชีวิตไปตลอดทางจนหอบแฮก ๆ แทบหายใจไม่ทัน
เมื่อแน่ใจแล้วว่าสลัดฝูงลิงจอมก่อกวนพวกนั้นหลุดจริง ๆ พวกเขาจึงหยุดลงหลบอยู่หลังก้อนหินใหญ่ พลางหอบหายใจอย่างหนัก
“ให้ตายสิ... บ้า... บ้าชะมัด...” เอลลี่ตบหน้าอกตัวเองเบา ๆ ด้วยความหวาดผวาที่ยังไม่จาง ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
ลวี่เจ๋อเช็ดเหงื่อพลางรู้สึกว่ามันช่างน่าขันเหลือเกิน... มนุษย์วานรยืนสองขาที่น่ากลัวถึงสองคน กลับถูกญาติห่าง ๆ ฝูงหนึ่งซึ่งหางยังไม่ทันลอกขน ไล่กวดจนต้องวิ่งหนีเสียอย่างนั้น?