บทที่ 30: เช้าเย็นนั่งประจำโต๊ะ เช้าเย็นต้องเสื่อมสมรรถภาพ

บทที่ 30: เช้าเย็นนั่งประจำโต๊ะ เช้าเย็นต้องเสื่อมสมรรถภาพ

ดวงอาทิตย์แขวนอยู่บนท้องฟ้าสูง แผ่แสงสว่างและความร้อนลงสู่โลกมนุษย์อย่างเท่าเทียม ไม่ลำเอียงแม้แต่น้อย

ไม่แบ่งแยกเด็กหรือคนชรา ไม่สนยศศักดิ์หรือฐานะสูงต่ำ

ความรักอันยิ่งใหญ่ประหนึ่งไร้ซึ่งความเมตตา เหงื่อไหลรินราวกับสายฝน

กลิ่นอายเฉพาะตัวของ “นักเดินทาง” ซึ่งหมักบ่มขึ้นจากเหงื่อ ฝุ่น และกาลเวลา กลับมาเตือนลวี่เจ๋อถึงความจริงอันโหดร้ายอีกครั้ง

นับตั้งแต่ครั้งที่เขาใช้ห้องน้ำสาธารณะในสวนสาธารณะแห่งหนึ่งของอู๋ซีเช็ดเนื้อตัวด้านหลัง...

นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วที่เขาไม่ได้อาบน้ำล้างหน้าอย่างจริงจัง!

หนวดเครารุงรัง ผมมันเยิ้มเสียจนเอาไปผัดอาหารได้

พูดถึงการเดินทางจนถึงตอนนี้ เขายังไม่เคยอาบน้ำอุ่นดี ๆ สักครั้ง ไม่เคยนอนหลับสบายบนเตียงนุ่ม ๆ เลยสักคืน...

ที่สำคัญคือยังไม่เคยเปิดเครื่องปรับอากาศในค่ำคืนฤดูร้อนด้วยซ้ำ!