บทที่ 1: ค่าแรงวันละหนึ่งเฟิน นายจะทำไหม

บทที่ 1: ค่าแรงวันละหนึ่งเฟิน นายจะทำไหม

“ภายในรถไฟใต้ดิน ห้ามขอทาน แสดงความสามารถ เร่ขาย หรือแจกใบโฆษณาขนาดเล็กโดยเด็ดขาด…”

รถไฟใต้ดินในช่วงเวลาเร่งด่วนยามเช้าของเซี่ยงไฮ้ คือกระป๋องเหล็กความหนาแน่นสูงระดับท็อปสองของประเทศ

ลวี่เจ๋อใช้มือซ้ายประคองกระเป๋าสะพายที่อยู่ตรงหน้าอก ส่วนมือขวาถือโทรศัพท์เลื่อนอ่านนิยาย

ไม่จำเป็นต้องจับราว เพราะผู้คนรอบข้างเบียดเสียดกันจนแทบไม่มีช่องว่าง เหล่าคนทำงานต่างช่วยกันรักษาสมดุลของร่างกายไปโดยปริยาย

กลิ่นอายของการทำงานจากสารพัดแบรนด์ปะปนกัน ก่อเกิดเป็นบรรยากาศชีวิตผู้คนอันเป็นเอกลักษณ์ของรถไฟใต้ดินในช่วงเวลาเร่งด่วน

ในฐานะสถาปนิกออกแบบอาคารคนหนึ่งที่มาล่องลอยใช้ชีวิตอยู่ในเมืองเซิน ลวี่เจ๋อคุ้นเคยกับความรู้สึกเช่นนี้มานานแล้ว

ทุกวันเขาถูกบีบอัดและบรรจุลงกล่องตรงเวลา