บทที่ 171: มีสุนัขตัวผู้ไหม?

บทที่ 171: มีสุนัขตัวผู้ไหม?

พอเห็นเฉินโม่หัวเราะ

หัวหน้าพวกคนญี่ปุ่นก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา

รอยยิ้มนั่น…

ดูน่าขนลุกชะมัด

หรือว่า…

ความคิดน่ากลัวอย่างหนึ่งเพิ่งผุดขึ้นในหัวของเขา

แต่ยังไม่ทันได้คิดให้ละเอียด เฉินโม่ก็พูดต่อแล้ว

“ไอ้ขยะนั่น ฉันจัดการจนหมดสภาพไปตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อนแล้ว!”

เฉินโม่เก็บรอยยิ้ม น้ำเสียงราบเรียบ “เอาละ รีบตัดสินใจได้แล้ว เหลือเวลาแค่สามสิบวินาที”