บทที่ 156: ให้เสี่ยวหลินไปก็แล้วกัน!

บทที่ 156: ให้เสี่ยวหลินไปก็แล้วกัน!

ในเวลานี้

ภายในกระถางสามขาใบเล็กเต็มไปด้วยหมอกสีเลือดเข้มข้น

เนื้อและเลือดของหวังเถี่ยหนิวกับอาเธอร์ถูกหลอมจนแทบหมดแล้ว

เหลือเพียงแก่นโลหิตสีเลือดสองก้อนขนาดเท่ากำปั้นที่กำลังกลิ้งวนอยู่ในกระถาง

“สิ่งเจือปนถูกหลอมออกไปเกือบหมดแล้ว”

“ต่อไปก็เริ่มควบแน่นโอสถแก่นโลหิตได้”

เฉินโม่พิจารณาแก่นโลหิตสีเลือดในกระถางพลางพูดขึ้น

โอสถแก่นโลหิต

เป็นโอสถสำหรับบำเพ็ญตนที่ใช้พลังแห่งเลือดลมเป็นหลัก