บทที่ 88: ลงมือเตือนด้วยตัวเอง!

บทที่ 88: ลงมือเตือนด้วยตัวเอง!

“หา?”

ฉิงเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรีบนึกย้อนกลับไป

แต่คิดอยู่นานก็พบว่าในหัวว่างเปล่าไปหมด

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า “ประธาน... ขอโทษค่ะ เมื่อกี้สถานการณ์ฉุกละหุกเกินไป ฉันเลยไม่ได้สังเกต...”

อีกด้านหนึ่งของสายโทรศัพท์

ต่งอวี้จิงยกมือกุมหน้าผาก พลันพูดอะไรไม่ออกเช่นกัน

“เอาเถอะ เธอกลับมาก่อน”

“ค่ะ...”

หลังจากวางสาย