บทที่ 70: ตาบอดจริงๆ

บทที่ 70: ตาบอดจริงๆ

เสียงของหญิงหน้ากากจิ้งจอกขาวเย็นเยียบและชัดเจน แม้ไม่ได้ดังมาก แต่กลับกดบรรยากาศทั้งงานจนเงียบกริบ

ทุกคนในงานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหันไปมอง

เดี๋ยวนะ?

ของโบราณห่วยๆ ชิ้นนี้ เธอก็เอาด้วยเหรอ?

หลินชางไห่ก็หันไปมองเช่นกัน และรู้สึกกดดันขึ้นมาทันที

ส่วนเฉินโม่ยังคงสีหน้าสงบนิ่ง เขาเตือนหลินชางไห่ว่า “เสี่ยวหลิน นายจะเหม่ออะไรอยู่? เพิ่มราคา”

“ครับ อาจารย์!”

หลินชางไห่ได้สติกลับมา จึงรีบยกป้ายขึ้น

“หนึ่งร้อยสิบเอ็ดล้านหยวน”