กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 57: กายาวิญญาณพฤกษาคราม!
เมื่อเห็นแบบนั้น เฉินโม่ก็เข้าใจทันที
อาหารเช้านี่ซื้อมาให้เขานี่เอง
เฉินโม่ขี้เกียจคิดต่อ จึงเดินเข้ามาคว้าไข่ขึ้นมากินรวดเดียว
“เฮ้ นายกินเลยเหรอ?” หลินหว่านเอ๋อร์อดพูดไม่ได้
“ถ้าไม่กินแล้วจะให้ทำอะไรล่ะ?” เฉินโม่ถามกลับ
“นายไม่ขอบคุณฉันหน่อยเหรอ?”
เพื่ออาหารเช้ามื้อนี้ หลินหว่านเอ๋อร์ตื่นตั้งแต่หกโมงครึ่งวันนี้
เธอไปต่อแถวร้านอาหารเช้าที่คนเยอะที่สุดตรงหน้าประตูมหาวิทยาลัยอยู่นานถึงยี่สิบนาที
คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหลินอย่างเธอ ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยต่อแถวซื้ออาหารเช้าให้ใครเลย!