บทที่ 37: พอเปลี่ยนหน้าก็ไม่รู้จักกันแล้วเหรอ?

บทที่ 37: พอเปลี่ยนหน้าก็ไม่รู้จักกันแล้วเหรอ?

ชั่วพริบตานั้น

ใบหน้าของหลินหว่านเอ๋อร์ซีดเผือดราวกับกระดาษ เธอกัดริมฝีปากแน่น

ซุกหน้าเข้ากับอกของเฉินโม่ ไม่กล้าส่งเสียงออกมาอีกแม้แต่นิดเดียว

ไม่กี่นาทีต่อมา

เสียงลมข้างหูค่อยๆ สงบลง

เฉินโม่พาหลินหว่านเอ๋อร์ร่อนลงในพื้นที่รกร้างไร้ผู้คน ห่างจากเขตเมืองเจียงเป่ยหลายสิบกิโลเมตร รอบด้านเต็มไปด้วยวัชพืชขึ้นรก

ทันทีที่เท้าถึงพื้น เฉินโม่ก็ปล่อยมือ

เดิมทีขาของหลินหว่านเอ๋อร์ก็อ่อนแรงอยู่แล้ว พอไร้ที่พยุง เธอจึงทรุดนั่งลงกับพื้นทันที

“เฮือก...”