บทที่ 18: เว่ยจื่อเซวียน

บทที่ 18: เว่ยจื่อเซวียน

แต่แล้วก็เกิดเรื่องแปลกประหลาดขึ้น

ไม่ว่าเธอจะวิ่งหรือเร่งฝีเท้าแค่ไหน ก็ยังไล่เฉินโม่ไม่ทัน

ทั้งที่เฉินโม่ซึ่งอยู่ข้างหน้าเดินเอื่อยๆ แท้ๆ แต่ระยะห่างระหว่างพวกเขากลับไม่เคยเปลี่ยน

เมื่อกลับถึงห้องเรียน เฉินโม่ก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาเลือกที่นั่งริมหน้าต่างแล้วนั่งลง

“แฮกๆ... ไอ้บ้านั่นเป็นกระต่ายหรือไง? ทำไมเดินเร็วขนาดนี้!”

หลินหว่านเอ๋อร์คิดในใจ

เธอหอบหายใจแรงพลางเดินตามเข้าประตูมา

พอเห็นเพื่อนร่วมชั้นอยู่ในห้อง เธอก็ไม่สะดวกจะอาละวาด

เธอจึงหาที่นั่งลง