กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 13: บำเพ็ญเซียน
เว่ยหรงหัวที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับสูดลมหายใจเย็นวาบ
เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
เขาไม่เคยคิดเลยว่าเฉินโม่จะเปิดฉากได้ดุดันขนาดนี้!
หลินชางไห่อายุตั้งแปดสิบกว่าแล้ว อย่างน้อยปรมาจารย์ก็น่าจะไว้หน้ากันบ้างสิ
จะเรียกอีกฝ่ายว่า “หลินน้อย” ตั้งแต่แรกได้ยังไงกัน?
“หึๆ...”
หลินชางไห่ส่ายหน้า สีหน้าหม่นลงแล้วแค่นหัวเราะเย็นเยียบ “เสี่ยวเว่ย ปรมาจารย์ที่นายหามานี่วางท่าใหญ่โตจริงนะ”
“โธ่ ผู้อาวุโสหลิน อย่าเพิ่งโกรธสิครับ! ปรมาจารย์เฉินเป็นคนแบบนี้เอง คนเก่งก็มักจะมีอารมณ์กันบ้าง...” เว่ยหรงหัวรีบเข้าไปไกล่เกลี่ย
“คนเก่งงั้นเหรอ? หึ!”