ตอนที่ 217 ทายา

ตอนที่ 217 ทายา

สายน้ำในลำธารยังคงส่งเสียงดังก้อง ดวงอาทิตย์อัสดงย้อมเมฆกลางหุบเขาจนกลายเป็นสีส้มสุกปลั่ง

ซีหว่านหลุบเปลือกตาลง ขนตายาวสั่นไหวเบา ๆ ไม่หยุด แก้มร้อนผ่าวอย่างหนัก กระทั่งปลายใบหูก็ยังแดงระเรื่อจนดูโปร่งแสง

ทั้งร่างของเธอยังคงพิงอยู่ในอ้อมอกของชางซวี่ไป๋ เสื้อผ้าที่เปียกชุ่มแนบสนิทไปกับผิวหนัง ยามสายลมตอนเย็นพัดผ่าน ความหนาวเย็นระลอกหนึ่งก็แล่นพล่านขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลัง ถึงได้ดึงสติของเธอให้กลับคืนมาจากความมึนงงและอ่อนหวานผูกพันเมื่อครู่นี้ได้บ้าง

“มีตรงไหนกระแทกหรือเปล่า” ชางซวี่ไป๋นั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าเธอ ปลายนิ้วรักษาระยะห่างไว้เหนือหัวเข่าอย่างควบคุมตัวเองโดยไม่ได้แตะต้องลงไปตรง ๆ สายตากวาดมองท่อนขาล่างและข้อเท้าของเธออย่างละเอียด เพื่อดูว่าถูกเศษหินใต้น้ำบาดหรือไม่