กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 201 น่าสงสารจริง!
ชางซวี่ไป๋พยักหน้าให้เธอเล็กน้อย “อืม พอดีช่วงเช้ามีเวลาว่างไปดูหน้างานสักหน่อย ผ่านมาทางนี้พอดีก็เลยแวะมารับคุณไปด้วยกัน”
เขาใส่เสื้อคลุมตัวบางสีเทาชาร์โคลเข้ม ปลายแขนเสื้อพับขึ้นลวก ๆ ถึงแขนท่อนล่าง หมอกบางยามเช้าตรู่ยังเกาะติดอยู่บนบ่า คิ้วและดวงตายังคงดูเย็นชาสงบนิ่งเหมือนในยามปกติ มองไม่เห็นระลอกคลื่นที่ปั่นป่วนในห้วงฝันเมื่อคืนแม้แต่น้อย
ฉินหลิ่งเปิดประตูที่นั่งด้านหลังไว้เรียบร้อยแล้ว ยืนรออยู่ด้านข้างอย่างเงียบสงบ
ฝีเท้าของซีหว่านชะงักไปครึ่งวินาที
ทั้งที่ในใจคอยเตือนตัวเองอยู่ตลอดให้ขีดเส้นแบ่งขีดจำกัดเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวให้ชัดเจน แต่ในสมองกลับยังคงหลงเหลือเศษเสี้ยวห้วงฝันอันแตกกระจายที่นึกขึ้นมาได้ตอนอาบน้ำ ตอนนี้พอได้พบเจอคู่ความแบบไม่ทันตั้งตัว หัวใจก็เต้นผิดจังหวะขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
เธอรีบสะกดความผิดปกตินั้นลงไปอย่างรวดเร็ว “รบกวนประธานชางจริง ๆ ค่ะ ฉันตั้งใจว่าจะนั่งรถเมล์ไปเองอยู่แล้ว”