ตอนที่ 166 ฉันก็อยากให้เขาฟื้นเหมือนกัน

ตอนที่ 166 ฉันก็อยากให้เขาฟื้นเหมือนกัน

ซีหว่านยืนนิ่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย สายตาค่อย ๆ เบนกลับมามองใบหน้าอันขาวซีดสงบนิ่งของชางซวี่ไป๋

ขนตายาวของเขาหลุบลงอย่างสงบ โครงหน้าคมคายงดงาม ริมฝีปากไร้สีเลือด หลับใหลอย่างเงียบสงบมานานถึงหนึ่งเดือนครึ่งแล้ว

เธอจ้องมองเขา ความรู้สึกเจ็บแปลบ ปวดใจ และห่วงใยที่ไม่อาจปัดเป่าออกไปจากก้นบึ้งหัวใจได้พลันเอ่อล้นขึ้นมาอีกครา

เธอยังคงคิดหาคำตอบของปริศนาทั้งหมดไม่ออก

ยังคงจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยว

ยังคงไม่เข้าใจว่าเหตุใดตนเองถึงเป็นความยึดติดและการกอบกู้เพียงหนึ่งเดียวของเขา

ทว่าในใจกลับมีความคิดหนึ่งที่รุนแรงและชัดเจนอย่างยิ่ง คอยวนเวียนเร่งเร้าเธอไม่หยุดหย่อน—

ฉันอยากให้เขาตื่นขึ้นมา

ฉันอยากให้เขาลืมตาขึ้นมา