ตอนที่ 152 อย่าทำให้ผมเข้าใกล้คุณไม่ได้

ตอนที่ 152 อย่าทำให้ผมเข้าใกล้คุณไม่ได้

ชางซวี่ไป๋กล่าวลาคนที่บ้านเก่า ขับรถในการเดินทางกลับเพียงลำพัง

รถยิ่งห่างจากบ้านเก่าออกไปเท่าไร ความสงบนิ่งที่แสร้งทำไว้ในก้นบึ้งหัวใจก็ยิ่งจางหายไปเท่านั้น

ปลดเปลื้องการเสแสร้งออกทีละชั้น ความเย็นชาและโดดเดี่ยวในแววตาก็หวนกลับมาทั้งหมด

แสงไฟทั่วทั้งเมืองสว่างไสว ยวดยานสัญจรไม่ขาดสาย โลกมนุษย์ช่างครึกครื้นและจอแจ

ทว่าในใจของเขา กลับเป็นเมืองร้างที่รกร้างว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ต้นหญ้าสักต้นงอกเงย

เขาขับรถแล่นฉิวตลอดทาง กลับมาถึงสวนอู๋ถง

สวนอู๋ถงภายใต้ความมืดมิดของค่ำคืนยังคงงดงามเงียบสงบ โคมไฟในลานเรือนทยอยสว่างขึ้น พรรณไม้ผลิดอกออกใบ สายลมยามค่ำพัดแผ่วเบาอ่อนโยน เหมือนดังเช่นกลางคืนนับไม่ถ้วนในอดีต