ตอนที่ 2 ทะลุมิติเป็นตัวละครกระดาษ

ตอนที่ 2 ทะลุมิติเป็นตัวละครกระดาษ

ซีหว่านยืนอยู่หน้ากระจกเต็มตัว พลางมอง “ตัวเอง” ในกระจกที่ทั้งแปลกหน้าและคุ้นเคย

ที่บอกว่าแปลกหน้าแต่คุ้นเคย เป็นเพราะผู้หญิงในกระจกหน้าตาสะสวยยิ่งนัก ดวงตากลมโตเป็นประกาย ริมฝีปากแดงระเรื่อโดยไม่ต้องแต่งแต้ม ผิวพรรณขาวอมชมพู ช่างคล้ายกับตัวเธอในโลกความเป็นจริงเหลือเกิน

อย่างน้อยก็สวยกว่าตัวเธอในโลกความเป็นจริงตั้งเยอะ

เพียงยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนก็ดึงดูดทุกสายตาได้แล้ว

มิน่าล่ะนักเขียนถึงบอกว่า “เธอ” เป็นแจกันดอกไม้สวยแต่รูป

แจกันใบนี้… มองแล้วสบายตาสบายใจจริง ๆ

แม้แต่ผู้หญิงเนื้อแท้อย่างเธอยังรู้สึกชอบใจ

ก็นะ ใครบ้างจะไม่ชอบของสวย ๆ งาม ๆ?

ส่วนเรื่องรูปร่าง…