เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 352 เบิกเนตร
“ฝ่าบาทวางพระทัยเถิด ข้าจะกำจัดเผ่าอสูรในนครหลวงให้สิ้นซาก คืนความสดใสให้แคว้นสุยอีกครา” หลินไจ้เทียนกล่าวรับรองด้วยแววตาเป็นประกายอย่างเคร่งขรึม
เมื่อหยางกว่างได้ยินเช่นนั้นก็อดตะลึงไม่ได้ เพราะสิ่งที่เขากล่าวเรื่องการปราบอสูรกำจัดมารนั้นเป็นเพียงการเปรียบเทียบเท่านั้น “ท่านอาจารย์ ในนครหลวงมีปีศาจอยู่จริงงั้นหรือ”
ปีศาจเป็นคำเรียกขานเผ่าอสูรโดยรวมของชาวบ้าน แต่ในโลกแห่งการบำเพ็ญนั้น มันคือระดับที่อยู่เหนือกว่าอสูรจำแลง
หลินไจ้เทียนยิ้มแล้วแก้ไขความเข้าใจ “ปีศาจนั้นไม่มีหรอก แต่ถ้าเป็นอสูรจำแลงล่ะก็มีอยู่สองสามตน”
“งั้นหรือ” สีหน้าของหยางกว่างแปรเปลี่ยนไป หลังจากคิดครู่หนึ่งจึงถามด้วยเสียงต่ำ “...ท่ามกลางขุนนางของข้ามีอสูรจำแลงปะปนอยู่หรือไม่”
เมื่อพูดถึงอสูรจำแลง หยางกว่างก็นึกถึงเหล่าขุนนางที่มีวิชาอาคมเหล่านั้นเป็นอันดับแรก โดยเฉพาะมหาปุโรหิตที่ชิงวาสนาของเขาไป
“มี” หลินไจ้เทียนพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม