เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 242 นามสมมติเท่านั้น
ในเรื่องที่ไม่ได้แจ้งข่าวแก่ครอบครัวของผู้ตาย เซียวเซ่อเองก็รู้สึกว่าตนมีส่วนผิด จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาและย้ำเน้นอยู่ตลอดว่านั่นเป็นความผิดพลาดของตัวหลงอ้าวเทียนเองทั้งสิ้น
ทว่าองค์ชายเจ็ดกลับยังคงยึดติดอยู่กับประเด็นนี้ ยิ่งพูดสีหน้าก็ยิ่งมืดมนลงเรื่อย ๆ
“จะกล่าวเช่นนี้ หมายความว่าสำนักควบคุมอสูรของเจ้าคิดจะตลบตะแลงงั้นรึ?”
หลินไจ้เทียนเห็นสิ่งที่เซียวเซ่อพูดไม่มีประโยชน์อันใด จึงแทรกขึ้นมาว่า “เจ้าสำนัก ให้ข้าเป็นผู้กล่าวเถิด”
“เจ้าหรือ?” อันที่จริงเซียวเซ่อรู้ดีว่าตนไม่มีหนทางที่ดีกว่านี้ ทำได้เพียงพยายามถ่วงเวลาให้มากที่สุดเท่านั้น
เมื่อนึกถึงการกระทำอันน่าอัศจรรย์ใจที่มีมาโดยตลอดของหลินไจ้เทียน ในใจเขาก็อดไม่ได้ที่จะผุดประกายความหวังขึ้นมา หรือว่าหลินไจ้เทียนผู้นี้จะสามารถเกลี้ยกล่อมให้องค์ชายเจ็ดถอยกลับไปได้?