0237

⬢⬢⬢

ตอนที่ 237 ทักษะระดับสี่

เมื่ออสูรคางคกกล่าวคำนี้ออกมา ก็ทำให้เมิ่งเสี่ยวเตี๋ยหน้าแดงซ่านด้วยความอับอาย จนอดไม่ได้ที่จะชักแส้ของนางออกมา

“เพียะ!”

แส้ยาวสะบัดออก บนแผ่นหลังของอสูรคางคกก็เกิดรอยเลือดทางยาวขึ้นมาเส้นหนึ่ง ทว่าเห็นได้ชัดว่ามันทำท่าทางราวกับกำลังดื่มด่ำกับความรู้สึกนั้น

“อืมหืม…นายหญิง แรงอีก!”

“เจ้า…หน้าไม่อาย!”

ทิ้งประโยคนี้ไว้ เมิ่งเสี่ยวเตี๋ยก็กระทืบเท้าด้วยความโมโห นางไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยทักทายหลินไจ้เทียน แล้วพลันหายตัวไปจากจุดเดิม

หนังหน้าของอสูรคางคกช่างหนายิ่งนัก มันไม่ได้ใส่ใจคำด่าทอของเมิ่งเสี่ยวเตี๋ยเลยแม้แต่น้อย มันหันกลับมาทำหน้าประจบสอพลอแล้วกล่าวว่า “นายท่าน เราไปกันเถิดขอรับ”