0134

⬢⬢⬢

ตอนที่ 134 ที่มาของหลงอ้าวเทียน

เห็นเพียงอสูรปูตัวนั้นเลิกเรียกกรรไกรทองคำออกมา แต่กลับใช้มือทั้งสองข้างร่ายรำ พลังทำลายล้างกลับยิ่งรุนแรงกว่าเดิมหลายส่วน

มันมีประสบการณ์โชกโชน ด้านหนึ่งเข้าต่อกรกับแส้ยาวของเมิ่งเสี่ยวเตี๋ย อีกด้านหนึ่งจับจ้องหาช่องว่าง ก่อนจะอ้าปากกว้าง พ่นแสงสีขาวสายหนึ่งออกมาอย่างกะทันหัน

แสงสีขาวสายนั้นรวดเร็วประดุจสายฟ้า พริบตาเดียวก็มาถึงเบื้องหน้าของหลินไจ้เทียน ทำให้ในยามที่เขาไม่ทันระวังตัวแม้แต่น้อย ต้องหลั่งเหงื่อเย็นเยียบออกมาทั่วร่าง

ทว่าแสงสีขาวนั้นกลับระเบิดออกอย่างรุนแรงในระยะหนึ่งจั้งจากตัวหลินไจ้เทียน แต่แรงปะทะที่เกิดขึ้นยังไม่หยุดลง มันกระแทกให้หลินไจ้เทียนลอยกระเด็นพ้นจากพื้นดิน ถอยหลังออกไปไกลกว่าหลายสิบจั้งก่อนจะร่วงหล่นลงมาจากกลางอากาศอย่างทุลักทุเล

“พรวด!”

เลือดลมตีกลับคำหนึ่งพ่นออกมา ในแววตาของหลินไจ้เทียนปรากฏแสงเย็นเยียบที่คมกริบขึ้นมาในฉับพลัน

กวาดสายตามองผ่านไป บนตำแหน่งเดิมนั้นกลับมีเพียงเศษน้ำแข็งเกลื่อนกลาดพื้น

เขารีบส่งเสียงผ่านจิตเตือนเมิ่งเสี่ยวเตี๋ย “ระวังให้ดี มันสามารถพ่นศรน้ำแข็งออกมาจากปากได้!”