เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 30 ยี่สิบบวกสิบ การดูแลเยี่ยงวีรบุรุษ
ไอ้พวกนี้! เพื่อที่จะมีโอกาสสัมผัสได้ถึงปราณ ก็ถึงกับยอมทุ่มเทขนาดนี้!
หลินไจ้เทียนในใจรู้สึกทอดถอนใจเล็กน้อย
เขาถามหวังเหล่าฉือด้วยสีหน้ากังวลว่า “พี่แปดสิบ คนอื่นยังพอว่า แต่เจ้าบาดเจ็บเสียจนเป็นขนาดนี้แล้ว… ยังกล้ากินอีกหรือ?”
“กล้า!”
หวังเหล่าฉือในดวงตาปรากฏประกายเจ้าเล่ห์หายาก “นายน้อยวางใจ! เนื้อนี้หากบริโภคแต่เพียงน้อย สามารถสมานรอยแผลได้ ดีกว่ายาวิเศษเสียอีก!”
จากนั้นเขาก็เปลี่ยนน้ำเสียง “แต่กินมากไปไม่ได้แน่นอน! เนื้อสัตว์อสูรนั้นเต็มไปด้วยปราณวิญญาณ สำหรับปุถุชนแล้วถือว่าดุดันเกินไป หากบริโภคเกินขนาดอาจถึงขั้นร่างกายระเบิดตายได้! ดังนั้น ท่านแบ่งให้พวกเราคนละชิ้นเล็ก ๆ พอ”
หลินไจ้เทียนพยักหน้าไม่พูดพร่ำทำเพลง ตัดเนื้อเสือดาวอสูรออกมาชิ้นหนึ่ง แล้วฉีกด้วยมือเป็นเส้นเล็ก ๆ หลายเส้น แบ่งให้ทุกคน
ทุกคนเผยสีหน้าประหลาดใจ ต่างทำท่าทางเดียวกันโดยมิได้นัดหมาย คือกลืนเส้นเนื้อนั้นลงท้องไปโดยตรงทันที