บทที่ 164 งั้นฉันไปล่ะ

บทที่ 164 งั้นฉันไปล่ะ

หน้าประตูสถาบันภาพยนตร์เมืองหลวง มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งยองอยู่ริมถนน กินของอย่างไม่รักษาภาพลักษณ์ พลางมองบรรดาหนุ่มหล่อสาวสวยที่เดินเข้าออกประตูอย่างสนอกสนใจ

เฉินหรูอี้รู้สึกอายจนอยากหาที่ซุก มือประคองกล่องใส่เป็ดย่างหั่นชิ้นไว้

ถึงเธอจะชอบกินเหมือนกัน แต่สายตาที่คนรอบข้างมองมาเป็นระยะทำให้เธอล้มเลิกความคิดที่จะดื่มด่ำกับอาหารเลิศรส

จางอี้สิงนั่งยองกินของอยู่ริมถนนได้อย่างไม่แคร์อะไร ต่อให้มีคนถ่ายรูปไป ผู้คนก็คงชมว่าเขาติดดินและไม่ถือตัว

แต่เฉินหรูอี้วางภาพลักษณ์ไม่ลง แม้ตั้งแต่ได้เป็นผู้ช่วยของจางอี้สิง เธอจะได้กินของดีอยู่บ่อยๆ จนรูปร่างมีแนวโน้มอ้วนขึ้นเรื่อยๆ ก็ตาม

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันนี่นา! หนุ่มหน้าตาดีจนสะดุดตาตรงหน้ามีเยอะเกินไปแล้ว!