บทที่ 109 วิ่งไปตามสายลม อิสรภาพคือทิศทาง

บทที่ 109 วิ่งไปตามสายลม อิสรภาพคือทิศทาง

เบื่อหน่ายจนเผลอมองเห็นความลังเล

การไปให้ถึงอุดมคตินั้นไม่ง่ายเลย

แม้จะมีความมั่นใจและความมุ่งมั่น แต่กลับถูกข่มเอาไว้

ใครเป็นคนกำหนดว่าฉันจะไปหรืออยู่

กำหนดจักรวาลในใจฉัน

ฉันแค่อยากใช้สองมือเอื้อมไปหาอุดมคติ…

…

บ่ายวันอาทิตย์ จางอี้สิงกับหลิวปอและคนอื่นๆ ก็กลับโรงเรียนด้วยกัน

เพื่อการแข่งขันกีฬา จางอี้สิงตั้งใจเอากีตาร์มาด้วย