บทที่ 79 ไปร่วมงานแต่ง

บทที่ 79 ไปร่วมงานแต่ง

ที่วัยเด็กยากจะลืมเลือน ก็เพราะโลกของผู้ใหญ่นั้นเหน็ดเหนื่อยเกินไป

มีเรื่องให้กลุ้มใจมากมาย แต่เรื่องให้มีความสุขกลับน้อยนิด เมื่อเทียบกันแล้ว ช่วงวัยเด็กที่ไม่ต้องคิดอะไรจึงล้ำค่าเหลือเกิน

มาดามโรล็องเคยกล่าวไว้ตอนเดินขึ้นแท่นประหารว่า “ยิ่งฉันรู้จักผู้คนมากเท่าไร ฉันก็ยิ่งชอบสุนัขมากขึ้นเท่านั้น”

จางอี้สิงยิ่งได้พบปะผู้ใหญ่มากเท่าไร ก็ยิ่งชอบเด็กๆ ในโรงเรียนมากขึ้นเท่านั้น

เขายังจำข่าวชิ้นหนึ่งจากชาติก่อนได้

ชายหนุ่มมนุษย์เงินเดือนคนหนึ่งสุขภาพมีปัญหา จึงเข้าไปพักฟื้นในบ้านพักคนชรา ใช้ชีวิตร่วมกับคนชรากลุ่มหนึ่งทุกวัน ผลคือเขากลายเป็นคนร่าเริงขึ้นมาก ตอนออกจากที่นั่นก็อ้วนขึ้นหลายรอบ