บทที่ 26 รีบไปตามพ่อมาเร็ว

บทที่ 26 รีบไปตามพ่อมาเร็ว

เสียงดัง “ปัง” ดังขึ้นทันทีที่หวังเหิงพูดจบ ไม้กวาดด้ามหนึ่งก็ฟาดลงบนหัวของเขา

“ปัง! ปัง! ปัง!”

“ปัง! ปัง! ปัง!”

สวีกว้านเซิ่งถือไม้กวาด ฟาดหัวหวังเหิงไม่ยั้ง ปากก็ด่าพร้อมเสียงสะอื้น “แกนั่นแหละเจ้าขโมยน้อย แกนั่นแหละเจ้าขโมยน้อย!”

จางอี้สิงอยู่ใกล้ รีบคว้าแขนสวีกว้านเซิ่งไว้ “พอแล้ว อย่าตีเลย!”

แม้เขาจะโกรธหวังเหิงเหมือนกัน แต่เด็กลงมือโดยไม่รู้จักหนักเบา หากตีจนบาดเจ็บขึ้นมาคงไม่ดีแน่

สวีกว้านเซิ่งหันมามองจางอี้สิง ปากเบะ ก่อนจะทิ้งไม้กวาดลง