บทที่ 12 หิมะแรก

บทที่ 12 หิมะแรก

ในเวลานั้น บ้านในชนบทมีสุนัขเลี้ยงกันน้อย เพราะเลี้ยงแล้วเปลืองข้าว

อีกอย่าง ในหมู่บ้านก็แทบไม่มีบ้านคนรวยจริงๆ จึงไม่จำเป็นต้องเลี้ยงสุนัขเฝ้าบ้าน แถมตอนกลางคืนประตูใหญ่ยังไม่ต้องลงกลอนด้วยซ้ำ

บ้านเดียวที่เลี้ยงสุนัขก็คือบ้านของจางเสี่ยวอวี่

แต่แทบทุกบ้านเลี้ยงแมวกันทั้งนั้น แมวไม่ต้องคอยป้อนอาหาร แถมยังจับหนูได้ด้วย

การมาของเสี่ยวไป๋ช่วยเพิ่มชีวิตชีวาให้บ้านนี้ไม่น้อย

จางซิ่วซิ่วถึงกับดูโทรทัศน์น้อยลง พอว่างก็เอาแต่เล่นกับแมวอยู่ในลานบ้าน

“พี่ชาย ทำไมยังจับนกกระจอกไม่ได้อีก เสี่ยวไป๋หิวแล้วนะ!”

จางซิ่วซิ่วอุ้มเสี่ยวไป๋ พลางดึงหูแมวไปด้วย บ่นไปด้วย