กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
จับมือกันนอนนะ ราตรีสวัสดิ์
พอคิดอะไรทะลุปรุโปร่งแล้ว ซ่งเทียนหยางก็วิ่งเหยาะ ๆ กลับโรงแรมตลอดทาง
ระหว่างทางก็ปฏิเสธพี่มืดสองคนที่พยายามจะตื๊อขายอัลบั้มเพลงแร็ปของตัวเองให้—อีกฝ่ายรัวภาษาอังกฤษใส่เป็นชุด เธอหยุดเดินพลางขมวดคิ้วแน่นเหมือนตั้งใจฟังเต็มที่ แต่สุดท้ายกลับหลุดปากออกมาแค่คำเดียว “ทูดอลลาร์ ทูดอลลาร์!”
ยอมจ่ายแค่สองดอลลาร์ มากกว่านี้ไม่มีแล้ว
การฟันราคาแบบหักคอเลือดสาดทำเอาพี่มืดหน้าดำทะมึนไปเลย
แต่เพราะผิวเดิมก็เข้มอยู่แล้ว เลยมองไม่ออกเท่าไหร่ ซ่งเทียนหยางทำไม้ทำมือบอก “ทูดอลลาร์” พลางชิ่งหนี แล้วจ้ำอ้าวกลับโรงแรมทันที พอมายืนหอบแฮ่กอยู่หน้าลิฟต์ มือใหญ่ข้างหนึ่งก็เอื้อมมาจากข้างหลังช่วยกดปุ่มให้สว่างขึ้น “ฝ่าบาท ทำไมเดินรีบร้อนขนาดนี้ครับ”
ซ่งเทียนหยางหันขวับไปมอง ก็สบสายตากับกู้จื๋อพอดี
ซ่งเทียนหยางถาม “ไม่ได้อยู่ในโรงแรมหรอกเหรอ”
“ลงมาเดินเล่นครับ”
“พูดความจริง”