เผลอผ่าบรรพบุรุษออกเป็นสองซีก

เผลอผ่าบรรพบุรุษออกเป็นสองซีก

ซ่งเทียนหยางถลกแขนเสื้อขึ้นมา อยากจะกลับไปลุยให้รู้แล้วรู้รอดเดี๋ยวนี้เลย

“พี่สาว ฉันขอไปด้วยคนนะ”

พอได้ยินเฮ่อหยวนพูดแบบนั้น ซ่งเทียนหยางก็ชะงักไปครู่ “ที่กันดารขนาดนกยังไม่ไข่แบบนั้นจะไปสนุกอะไร นั่งรถไฟความเร็วสูงไปถึงสถานีขนส่งอำเภอ แล้วต้องต่อรถบัสชนบทอีก ข้างบนเต็มไปด้วยลุงป้าหอบไก่หอบเป็ดมาด้วย แถมรถบัสนั่นวิ่งแค่ถึงตัวตำบล พอลงจากรถก็ต้องไปหารถตู้เล็กหรือสามล้อเครื่องมานั่ง บอกเลยว่าทรมานสุด ๆ”

ก้นเหล็กอย่างเธอยังแทบรับไม่ไหว นับประสาอะไรกับคุณหนูใหญ่ที่ถูกเลี้ยงมาอย่างสุขสบาย

พอได้ยินแบบนั้น เฮ่อหยวนก็ยิ่งรู้สึกซับซ้อนในใจ

พี่สาวมักบอกว่าตัวเองได้สัมผัสความสุขของครอบครัวที่อบอุ่นครบถ้วน แต่เฮ่อหยวนก็ไม่ลืมว่าเธอเองก็ได้เสวยสุขจากความมั่งคั่งมาหลายปีโดยไม่ได้ตั้งใจ พี่สาวไม่ถือสาเพราะพี่สาวใจกว้าง แต่เธอจะแสดงท่าทีรังเกียจหรือถอยหนีเวลาต้องเผชิญหน้ากับบ้านเกิดจริง ๆ ของตัวเองได้ยังไง

แต่เฮ่อหยวนรู้ว่าถ้าพูดตรง ๆ พี่สาวคงไม่ยอมแน่

มุมมองของซ่งเทียนหยางคือ—

แค่เพราะตัวเองเคยลำบาก จะให้น้องสาวต้องมาลำบากตามด้วยเหรอ