กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ในเมื่อเป็นขุนนางของเธอ เธอก็ต้องดูแลให้ถึงที่สุด
กู้จื๋อขับรถพาทั้งสองคนไปตรวจร่างกายเพื่อทำใบรับรองการบาดเจ็บที่โรงพยาบาลสองแห่ง
เนื้อเยื่ออ่อนชายโครงซ้ายฟกช้ำ เลือดออกใต้ผิวหนังที่น่องขวา รอยรัดที่คอ เยื่อบุช่องปากฉีกขาด และอื่น ๆ...
ล้วนเป็นแผลเล็กแผลน้อยทั้งนั้น
ตอนที่ซ่งเทียนหยางอยู่เป็นเพื่อนซูเริ่น ชายวัยกลางคนในชุดสูทรองเท้าหนังเนี้ยบก็รีบเดินเข้ามา ทักทายกู้จื๋อเสร็จก็เดินเข้าไปคุยกับหมอ เขาแนะนำตัวว่าเป็นทนายเฉิน มาเก็บหลักฐานบันทึกประวัติไว้ทั้งที่โรงพยาบาลรัฐและเอกชนพร้อมกัน เขาพูดกับทั้งสองคนด้วยท่าทางสุภาพอย่างยิ่งว่า “อาการบาดเจ็บพวกนี้ในทางการแพทย์ไม่ถือว่าหนักหนา แจ้งความไปก็ไม่ค่อยช่วยอะไร สุดท้ายก็คงต้องไปทางไกล่เกลี่ย แต่การเก็บหลักฐานไว้สำคัญมากครับ เดี๋ยวผมจะคุยกับครอบครัวของคุณซูแทนให้เอง ขู่ให้พวกเขากลัวจนหัวหดไปเลย เพราะยังไงลูกความของผมก็ดูเหมือนจะเกือบซัดพ่อของคุณซูตายคาที่อยู่แล้ว”
“...ฉันกลัวพวกเขาจะเรียกร้องเงินก้อนโตจนเกินไปน่ะสิคะ”
ซูเริ่นที่เงียบมาตลอดทางพูดขึ้น
ฝ่าบาทกับประธานกู้ลงมือสั่งสอนสองคนนั้นก็เพื่อช่วยเธอแท้ ๆ เธอเลยอดรู้สึกผิดไม่ได้ “ขอโทษนะคะฝ่าบาท ฉันสร้างเรื่องเดือดร้อนให้คุณสองคนจนได้...”
“พูดจาอะไรแบบนั้น”
ซ่งเทียนหยางตัดบท “เธอไม่ได้สร้างเรื่องเดือดร้อนให้พวกเราสักหน่อย แต่คนที่มากระตุกหนวดฉันต่างหากที่กำลังจะเจอเรื่องเดือดร้อนใหญ่หลวง”