กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เจ้านายลงโทษเขาเหรอ? ยิ่งฟินเข้าไปใหญ่
“ดีใจขนาดนั้นจริงดิ?”
หางนุ่มฟูที่กระดิกจนเหมือนใบพัดพัดลมนั่นมันสะดุดตาจริง ๆ ซ่งเทียนหยางเลยมือไวคว้าหมับเข้าให้
“...อื้อ...”
ทั้งที่เห็นชัด ๆ ว่านั่นไม่ใช่อวัยวะในร่างกายแท้ ๆ แต่กู้จื๋อกลับรู้สึกเหมือนเป็นของจริงจนเกิดอาการชาหนึบแล่นขึ้นมาจากปลายกระดูกสันหลัง ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่ถูกบีบหนังคอชะตากรรมเอาไว้ ร่างสูงใหญ่ยืนบื้ออยู่กับที่ ปล่อยให้เธอทำตามใจชอบ
——สถานการณ์นี้ก็เหมือนกับการทดลองภาพลวงตามือยาง ที่สมองจะหลอมรวมข้อมูลภาพกับสัมผัสเข้าด้วยกัน จนจิตใต้สำนึกของมนุษย์ถูกหลอกและเผลอหลบวับไปเองตามสัญชาตญาณ หรือบอกว่ารู้สึกเหมือนถูกสัมผัสจริง ๆ ทั้งที่นักจิตวิทยากำลังลูบไล้มือยางอยู่ ต่อให้กู้จื๋อจะรู้แก่ใจว่าตัวเองเป็นคน และคนเราไม่มีทางมีหาง แต่ว่า...
หางถูกเจ้านายจับไว้แล้วนี่นา
“ครับ ดีใจครับ” ปลายเสียงของเขายกสูงขึ้นอย่างอารมณ์ดี
ซ่งเทียนหยางลูบหางเขาเสร็จ เดิมทีตั้งใจจะขยำหูสัตว์ของเขาต่อ แต่พอยกมือขึ้น ใบหูจริงของเขาที่แดงก่ำจนแทบจะคั้นเลือดออกมาได้กลับดึงดูดความสนใจของเธอไปเสียก่อน
แหม หูมนุษย์เรานี่แดงได้ขนาดนี้เชียวเหรอเนี่ย?