กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
พอพี่เหย่อเปิดตาหยินหยางเมื่อไหร่ ฉันต้องรีบหรี่เสียงลงทันที
จุดเกิดเริ่มต้นของนางกำนัลอาเจิ้งกับขันทีอู๋เอ่อร์นั้นอยู่คนละที่กัน
ขันทีอู๋เอ่อร์นับตั้งแต่เสียหูไปข้างหนึ่ง ก็หมดวาสนากับงานรับใช้เจ้านายชั้นสูง วันเทศกาลสำคัญก็ห้ามโผล่หน้าไปให้เป็นเสนียดจัญไรแก่สายตาผู้เป็นนาย จึงได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำงานหนักงานสกปรก ทว่าคนแบบเขาก็ไม่ได้มีน้อยในวังหลวง ทันทีที่ฉู่เหยาเข้าเกมมา ก็เห็นขันทีรอบตัวหลายสิบคนกำลังเดินขวักไขว่ทำงานกันอย่างกับมดงาน ขันทีรูปร่างผอมกะหร่องสองสามคนหาบไม้คาน วิ่งเหยาะๆ หาน้ำบ่อใสสะอาดเย็นเฉียบจากนอกประตูเข้ามาส่งในห้องเครื่องหลวง
ตอนนี้ ภาพบนหน้าจอเน้นให้เห็นบรรยากาศที่ดูคึกคักวุ่นวาย
ทว่าเสียงฟืนปะทุ เสียงกระทะเหล็กกระทบกัน และเสียงด่ากราดเร่งงานของกงกงห้องเครื่องที่ควรจะได้ยิน กลับถูกปรับให้เบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน จนคอมเมนต์ลอยจอพากันถามว่าเหยาเหยาเปิดเสียงเบาเกินไปหรือเปล่า
“นี่มันเซ็ตติ้งของเกมต่างหาก! อู๋เอ่อร์หูหนวกไปข้างเลยได้ยินเสียงไม่ค่อยชัด แต่ถ้าเป็นเสียงผีจะได้ยินชัดแจ๋วเลย”
“หวา ถ้างั้นจะมีเสียงผีกรีดร้องโหยหวนโผล่มาจ๊ะเอ๋ไหมเนี่ย? ฉันหรี่เสียงไลฟ์สดฝั่งเหยาเหยาลงหน่อยดีกว่า”
“คนเตือนฉากพีคอยู่ไหน? มาช่วยเตือนหน่อยเร็วเข้า!”