กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
นึกว่าร้องไห้ ที่แท้ก็ฉี่ราดนี่เอง
เครื่องบินของซ่งเทียนหยางเพิ่งจะลงแตะพื้น เธอก็ถูกใส่กุญแจมือทันที
กุญแจมือมองเผินๆ เหมือนโลหะสีเงิน แต่จริงๆ กลับหุ้มด้วยผ้าฝ้ายหนาเตอะ นุ่มฟูแถมยังอุ่นสบาย
“ฝ่าบาท เพื่อให้เป็นไปตามแผน ตอนนี้คุณถูกผมลักพาตัวแล้วครับ”
วันนี้กู้จื๋อแต่งตัวเรียบง่ายมิดชิดสุดๆ แต่ก็นั่นแหละ สุดท้ายแล้วความดูดีของแฟชั่นมันจบที่หน้าตาและหุ่น ต่อให้สายตาคนอื่นจะพยายามไม่จ้องรอยกล้ามอกแน่นๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้เครื่องแบบ หรือแกล้งมองข้ามเอวคอดช่วงลำตัวไปได้ แต่ก็ไม่อาจละสายตาจากเบ้าตาคมลึกที่โผล่พ้นหน้ากากอนามัยสีดำขึ้นมาได้อยู่ดี
เบ้าหน้ารูปร่างระดับนี้เป็นโจรลักพาตัวไม่ได้หรอก เด่นสะดุดตาเกินไป
ต่อให้จับคนเสร็จแล้วแวะเข้าห้องน้ำสาธารณะเปลี่ยนเสื้อผ้า โกนหัวโล้น แล้วมุดเข้าไปปะปนในฝูงชนบนรถไฟความเร็วสูง รูปร่างแบบนั้นก็ยังโดนจำได้ในพริบตาอยู่ดี
ซ่งเทียนหยางที่โดนเขาใส่กุญแจมือเอ่ยถาม “ถึงกับลงมือมาลักพาตัวฉันด้วยตัวเองเลยเหรอ”
“อืม ให้คนอื่นมามัดคุณ ผมไม่วางใจ”
ลู่จิ้นโจวที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอมั่นใจมาก ว่าตอนที่พี่จื๋อพูดสองประโยคเมื่อกี้นี้ เจ้าตัวคงฟินจนแทบจะวูบไปแล้ว