แกก็อย่ามัวยืนอึ้ง มาเรียกคุณป้าสิ

แกก็อย่ามัวยืนอึ้ง มาเรียกคุณป้าสิ

งบทำคลิปแค่คลิปละห้าร้อยหยวน ซื้อพร็อปดี ๆ อะไรไม่ได้หรอก

แต่ธีมถ่ายคลิปที่ซ่งเทียนหยางกำหนดไว้มันเด็ดตรงที่ไม่ต้องใช้พร็อปอะไรเลย แม้แต่กล้องก็ยังเป็นโดรนกับกิมบอลดีเจไอเหลือใช้สามตัวที่ระดมยืมกันในสตูดิโอ เอามาตั้งถ่ายคนละมุมกล้อง

วันแรก ซุนเสี่ยวฮุ่ยนัดแนะล่วงหน้าว่าจะไปค้างคืนที่บ้านของเจี่ยนหนิงที่สนิทกัน เพื่อถ่ายคลิปตอนเธอตื่นเช้ามาใส่ชุดขุนนางนั่งรถไฟใต้ดินไปทำงาน

เจี่ยนหนิงหัวฟูฟ่อง หลับตาคลำหาเสื้อผ้าไปเรื่อย

แม่ของเจี่ยนหนิงที่กำลังทำมื้อเช้าอยู่ในห้องนั่งเล่นตะโกนเร่ง “วันนี้แกต้องไปเข้าเฝ้าว่าราชการเช้าไม่ใช่เรอะ เมื่อคืนยังจะอดหลับอดนอนดูซีรีส์ยันเช้าอีก วันนี้ถ้าไปสาย หัวพ่อแม่กับญาติโกโหติกาคงได้หลุดจากบ่าไปแขวนไว้ที่เอวกันหมดพอดี! รีบออกมากินข้าวเช้าได้แล้ว!”

เจี่ยนหนิงลนลานล้างหน้าแปรงฟัน สวมชุดขุนนางแล้วใส่หมวกขุนนาง

กล้องแพนผ่านพวกกระโปรงนักเรียนญี่ปุ่นกับชุดคอสเพลย์ในบ้านเธอ ภายใต้การเคี่ยวเข็ญของซุนเสี่ยวฮุ่ย เธอจึงได้แต่พูดอึกอักใส่กล้องว่า “นี่คือ... นี่คือ... OOTD ชุดไปว่าราชการเช้าของฉันวันนี้ค่ะ...”

เธอเลิกเข็มขัดทองเกลี้ยง ถุงเงินปัก และหยกห้อยเอวบนชุดขุนนางขึ้นมาโชว์ทีละชิ้นอย่างเก้ ๆ กัง ๆ “แล้วก็แผ่นฮู่ของฉัน อันนี้ก็ต้องใส่ลงกระเป๋าด้วย”

เจี่ยนหนิงคว้ากระเป๋าสะพายทรงทำงานที่ดูเป็นทางการสุด ๆ ขึ้นมาใบหนึ่ง