กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เสียงหัวเราะชั่วร้ายของจักรพรรดิเทียนหยางดังก้องห้องประชุม
หลังเรียนพิเศษที่โรงแรมเสร็จ ซ่งเทียนหยางก็กลับมาถึงบ้าน
ตั้งแต่วันที่มีเรื่องกับลูกค้าจนข้อเท้าตัวเองพลิก ซ่งหัวเฟิ่งก็สงบเสงี่ยมขึ้นเยอะ ทุกวันจะแวะไปร้านเสริมสวยกับสปาเพื่อฆ่าเวลา แล้วค่อยไปเรียนคลาสทำขนม สองอย่างแรกซ่งเทียนหยางเป็นคนเติมเงินเข้าบัตรให้ ส่วนอย่างหลังเจ้าตัวยอมควักกระเป๋าจ่ายเอง บอกว่าจะได้มีวิชาติดตัวไว้ทำเค้กให้ลูกสาวกิน
คติประจำใจของซ่งเทียนหยางคือ ถ้าหาเงินมาได้แล้วไม่ได้ให้แม่ใช้ ก็ไม่ต่างอะไรกับหามาเสียเปล่า
ยิ่งไปกว่านั้น เงินที่เอาไปเติมบัตรก็มาจากเงินรางวัลที่โทรไปปลุกแม่สองคนตอนตีห้าทุกเช้าให้ตื่นมานอนใหม่นั่นแหละ
เรียกได้ว่าเอามาจากแม่ ก็เอามาเปย์ให้แม่คืน
ผ่านไปครึ่งเดือน คุณนายเฮ่อบล็อกเบอร์เธอไปสองรอบ
ซ่งเทียนหยางไม่ยอมตามใจ ไปร้องห่มร้องไห้ฟ้องท่านผู้เฒ่าเฮ่อ ให้คุณนายเฮ่อเพิ่มเธอเข้าไวต์ลิสต์ คนแก่นอนน้อยอยู่แล้ว ยิ่งท่านผู้เฒ่าเฮ่อที่เป็นตัวตึงสายบ้างานระดับหัวกะทิ นอนแค่วันละห้าชั่วโมงก็กระปรี้กระเปร่า เลยไม่รู้สึกว่าหลานสาวเป็นราชาแห่งการทรมานเลยสักนิด แถมยังเอ่ยปากชมในความกตัญญูเสียอีก
ซ่งเทียนหยางร้องบอก “แม่ หนูกลับมาแล้ว”
พอแม่ลูกเจอกัน ซ่งหัวเฟิ่งก็สะดุ้งตกใจ “แกไปวิ่งส่งอาหารเหม่ยถวนมาเหรอเนี่ย”