กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ในหมู่ขุนนางดันมีขุนนางกังฉินโผล่มาซะงั้น!
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ซ่งเทียนหยางก็เรียกประชุมอีกรอบ
พอมองเห็นทุกคนทยอยเดินเรียงแถวเข้ามาแล้วยืนมองตรงมาที่ตน เธอก็งงนิดหน่อย “นั่งลงกันเถอะ มีแค่ตอนว่าราชการเช้าเท่านั้นแหละที่ต้องยืน”
การได้วางท่าเท่มันทำให้เธอสะใจก็จริง
แต่การไปกดขี่ขูดรีดมนุษย์เงินเดือนจะทำให้เธอรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว
เรื่องที่ขุนนางต้องยืนว่าราชการเช้าเป็นเงื่อนไขของระบบ นอกเหนือจากเวลานั้น ขอแค่ไม่กระทบความคืบหน้าของงาน พนักงานอยากจะนอนประชุมเธอก็ไม่ว่าอะไรเลย
“บอสคะ—”
เจี่ยนหนิงรีบเปลี่ยนคำเรียกอย่างไว “ฝ่าบาท เงินเดือนเพิ่งเพิ่มเป็นสองเท่า รับมาแล้วมันร้อนมือ ยืนคุยแบบนี้ในใจค่อยรู้สึกสงบลงหน่อยค่ะ”
เหมือนในกระทู้บนเน็ตที่ถามว่า ‘ถ้าให้เงินร้อยล้าน แต่ต้องตื่นนอนหกโมงเช้าทุกวัน’ แล้วมักจะมีคนโผล่มาคอมเมนต์ว่า ‘งั้นให้กินขี้วันละชั่งด้วยเถอะ ไม่งั้นถือเงินก้อนนี้แล้วไม่สบายใจเลย’
การคิดว่าบริษัทที่คนรุ่นใหม่เปิดจะไม่แข่งกันเอาเป็นเอาตาย ถือเป็นความเข้าใจผิดอย่างแรง