“องครักษ์พลีชีพของท่านกำลังถลกหนังยัดฟางใส่คนอื่นอยู่”

“องครักษ์พลีชีพของท่านกำลังถลกหนังยัดฟางใส่คนอื่นอยู่”

หลีจื๋อไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเดินออกมาจากตำหนักตงหน่วนเก๋อได้อย่างไร

แม้ในวังหลวงจะมียามเฝ้าแน่นหนาทุกห้าก้าวสิบก้าว เหล่านางกำนัลและขันทีไม่อาจเดินเพ่นพ่านตามใจชอบ แต่สามปีที่ผ่านมาเขาไม่ได้อยู่อย่างไร้ประโยชน์ เมื่อมีชื่ออยู่ในสำนักตงฉ่าง ก็เท่ากับได้รับสิทธิ์เข้าออกทั้งในและนอกวังได้อย่างอิสระ

เมื่อเห็นสีหน้าเขาไม่สู้ดี พวกคนรับใช้ในวังที่เข้าเวรอยู่จึงฉลาดพอที่จะไม่เข้ามาวุ่นวาย

แค่เห็นอยู่ไกล ๆ ทุกคนก็พากันเดินเลี่ยงไปทางอื่น

แต่ดินฟ้าอากาศไม่ได้เปลี่ยนตามอารมณ์คน หลีจื๋อสวมชุดพระราชทานผ้าไหม เม็ดฝนสาดกระทบแผ่นหลังของเขาอย่างหนาแน่นจนเกิดเสียงซ่า หัวใจเขาเย็นเยียบจนหนาวเหน็บไปทั่วทั้งร่าง สายฝนชุ่มโชกเสื้อผ้า น้ำฝนเย็นเฉียบไหลรินผ่านเบ้าตาลึก ราวกับกำลังหลั่งน้ำตาแทนตัวเขา

แน่นอนว่าหลีจื๋อไม่ได้ร้องไห้

การแสดงอารมณ์ความรู้สึกอย่างคนทั่วไปต้องได้รับการปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก ทว่าตลอดชีวิตที่เติบโตมา แม้แต่การแอบสะอื้นเงียบ ๆ ก็ยังถูกผู้เป็นพ่อทุบตีอย่างทารุณ ปกติแล้วต่อเมื่อมีเม็ดทรายเข้าตาเท่านั้น ต่อมน้ำตาของเขาถึงจะเพิ่งรู้สึกตัวแล้วเริ่มทำงาน

ดังนั้นในเวลานี้ บนใบหน้าของหลีจื๋อจึงหลงเหลือเพียงความว่างเปล่าอันเคว้งคว้าง