กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลีเนียร์มองกัวอีหร่านด้วยสายตาเย็นชา “หมาแมวพวกนั้นอย่างน้อยก็ยังมีขนฟู ๆ ปกคลุมร่าง แต่เธอน่ะไม่มีเลย”
กัวอีหร่านทนรับการดูถูกเช่นนี้ไม่ได้อีกต่อไป เธอหันหลังกลับแล้ววิ่งหนีไป “ฉันไม่ต้องการให้คนของคุณโยนฉันออกนอกประเทศ ฉันสามารถไปเองได้
ลีเนียร์ ฉันจะไม่มาเจอคุณอีกต่อไปแล้ว!”
หลินซู่ยวี่มองไปที่ลีเนียร์ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นลีเนียร์ทำกับกัวอีหร่านอย่างเด็ดขาดเช่นนี้
เพียงแต่คำพูดที่ดูถูกคนของลีเนียร์ไม่เพียงทำให้กัวอีหร่านรู้สึกไม่สบายใจ แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังรู้สึกเหมือนถูกหยามหยัน
ดูเหมือนเพราะหลินซู่ยวี่จ้องมองลีเนียร์นานเกินไป ลีเนียร์จึงหันกลับมามองหลินซู่ยวี่ และจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ