กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เวลาดั่งกระสวย วันคืนผลัดเปลี่ยน หมุนเวียนผ่านไปอีกหนึ่งปี เสวียนเฟิงเพิ่งก้าวลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งก็รีบกรูเข้าไปต้อนรับทันที
ชายผู้เป็นหัวหน้ายิ้มจนหน้าบานเป็นดอกไม้บาน “เจ้าชายนีเจียเอ่อร์ ยินดีต้อนรับท่านสู่เมืองกั่งเฉิง ที่พักจัดเตรียมไว้ตามความต้องการของท่านเรียบร้อยแล้ว เชิญตามฉันมาเลย!”
เสวียนเฟิงตอบรับเสียงเรียบ กลุ่มคนต่างพากันห้อมล้อมต้อนรับเสวียนเฟิงเข้าไปด้านใน
เขายืนอยู่หน้าหน้าต่างแก้ว มองดูถนนที่มีรถราแล่นขวักไขว่ภายนอก รู้สึกคุ้นเคยเป็นพิเศษ
ตลอดหนึ่งปีกว่าที่ผ่านมานี้ แทบทุกครั้งที่ฝันเขามักจะฝันเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มใบหน้านั้น ใบหน้าเปื้อนยิ้มอันเลือนรางนั้นได้สลักลึกอยู่ในสมองของเสวียนเฟิงไปแล้ว