กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ก่อนหน้านี้เธอกลัวว่าคนคนนั้นจะปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง ดังนั้นเธอจึงไม่ได้พาหินก้อนเล็กนี้ไป แต่ปล่อยไว้ข้างกายเจิ้งเพ่ยเพ่ย
หลินซู่ยวี่ยิ้มบาง ๆ “นี่คือหินดิบผลึกสีฟ้าที่ฉันคัดเลือกอย่างพิถีพิถันมาจากกองสมบัติพวกนั้น ให้ช่างฝีมือแกะสลักอย่างประณีตเพื่อสร้างเครื่องประดับให้เธอหนึ่งชุด น่าจะสวยมาก”
หินดิบผลึกสีน้ำเงินเปล่งประกายแสงสีฟ้าจาง ๆ ภายใต้แสงแดด ใสจนมองทะลุถึงก้นบ่งบอกถึงความหายากของหินดิบ
เจิ้งเพ่ยเพ่ยหัวเราะอย่างมีความสุข “ขอบใจซู่ยวี่นะ ผลึกสีน้ำเงินเม็ดนี้สวยมาก ใสไม่มีสิ่งเจือปน ฉันคิดว่าชิ้นงานสำเร็จรูปต้องเปล่งประกายเป็นพิเศษแน่ ถึงตอนนั้นฉันจะให้คนออกแบบจี้ห้อยคอให้ฉันสักชิ้น”