กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจิ้งเพ่ยเพ่ยหน้าแดงก่ำพลางนวดข้อมือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “วันหลังอย่าพาสุนัขออกมาร้องเห่ามั่วซั่วอีก”
หลินซู่ยวี่มองดูสร้อยคอที่ขาดสะบั้นตกอยู่บนพื้น สีหน้ามืดมน สร้อยคอเส้นนั้นเธอเป็นคนไปช่วยเจิ้งเพ่ยเพ่ยเลือกด้วยกัน เธอรู้ดีว่าเจิ้งเพ่ยเพ่ยทะนุถนอมสร้อยคอเส้นนั้นมากแค่ไหน
กัวเฉินหลิงพุ่งพรวดออกมาจากด้านหลังของกัวอีหร่านแล้วพูดขึ้น “เจิ้งเพ่ยเพ่ย นังตัวดี แกด่าใครเป็นสุนัข”
“ตอนนี้ก็มีคนรีบเสนอหน้าออกมารับไม่ใช่เหรอ” เจิ้งเพ่ยเพ่ยแค่นเสียงหึ
ฉินฮวนฮวนเห็นแขกเหรื่อไม่น้อยหันมามองทางนี้ ก็แอบก่นด่าความไร้สมองใจร้อนของกัวเฉินหลิงอยู่ในใจ ทว่าเพื่อให้เรื่องวุ่นวายนี้สงบลงโดยเร็ว เธอก็ทำได้เพียงก้าวออกมาเป็นคนกลางไกล่เกลี่ย