เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จอห์นหันศีรษะกลับมาทันที เขาพิจารณาสังเกตปฏิกิริยาของเจิ้งเพ่ยเพ่ยอย่างละเอียด เมื่อพบว่าเธอยังคงมีท่าทางเหมือนเดิมทุกประการ จึงแอบลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ
คงยังไม่ถูกจับสังเกตอะไรกันได้กระมัง! ใบหน้าของจอห์นประดับไปด้วยรอยยิ้มสุภาพบุรุษอย่างยิ่ง “เพ่ยเพ่ย คุณทำฉันตกใจหมดเลย”
คิ้วและดวงตาของเจิ้งเพ่ยเพ่ยโค้งลงขณะแย้มยิ้ม ราวกับรู้สึกขบขันกับสีหน้าท่าทางของจอห์น
“คุณกำลังคิดอะไรกันอยู่ถึงได้ใจลอยขนาดนี้ กำลังหาแรงบันดาลใจอยู่เหรอ”
จอห์นพยักหน้าตามน้ำ “อุดอู้อยู่ในห้องนานเกินไปน่ะ เลยออกมาเดินเล่นสักหน่อย”
ชั่วพริบตาที่เจิ้งเพ่ยเพ่ยก้มศีรษะลง เธอจึงพลาดประกายลึกล้ำคู่หนึ่งในแววตาของจอห์นไป
เธอแบ่งปันเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากที่พวกเธอออกจากร้านในวันนี้ให้จอห์นฟัง โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าจอห์นมีท่าทีเหม่อลอยอยู่บ้าง