เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทุกคนต่างรู้สึกว่าเจิ้งเพ่ยเพ่ยกำลังคุยโม้โอ้อวด เห็นได้ชัดว่าอยากจะกลบเกลื่อนเรื่องที่พวกเธอลอกเลียนแบบไปให้พ้น ๆ
เจิ้งเพ่ยเพ่ยยิ้มพลางเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน “คุณก็ไม่ใช่นักออกแบบจอห์นสักหน่อย จะไปรู้ได้ยังไงว่าเขาเข้าร่วมหรือไม่เข้าร่วม”
หวังซิ่วเจวียนรู้สึกว่าอีกฝ่ายจนมุมหมดข้อแก้ตัวแล้ว
“ในเมื่อคุณผู้หญิงเจิ้งบอกว่าตอนนี้นักออกแบบจอห์นรับหน้าที่เป็นนักออกแบบให้ตราสินค้าของพวกคุณ งั้นจะช่วยเชิญเขาออกมาพบหน้ากับพวกเราตอนนี้หน่อยได้ไหม จะได้พิสูจน์ว่าพวกคุณไม่ได้ลอกเลียนแบบจริง ๆ”
เจิ้งเพ่ยเพ่ยเริ่มรู้สึกลำบากใจขึ้นมา จอห์นไม่เคยก้าวเท้าออกจากห้องเลยแม้แต่ก้าวเดียว จิตใจหมกมุ่นอยู่กับการวาดแบบร่างการออกแบบอย่างเดียว แม้แต่ถนนก็ยังไม่ยอมออกมาเดิน นับประสาอะไรกับการมาขายเสื้อผ้าในวันนี้