กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รอยยิ้มของไป๋ฉี่หมิงแข็งค้างอยู่บนใบหน้า ตอนนี้เขาจะยังมีกะจิตกะใจกินข้าวลงได้อย่างไร? มันน่าอายและน่าขายหน้าจริง ๆ……
“พวกคุณ……เห็นหมดแล้ว?”
สายตาที่ลังเลมองไปยังคนสองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
หลินซู่ยวี่พยักหน้าอย่างซื่อตรง “ใช่! เห็นแล้ว”
ตอนนี้เขาอยากจะหาช่องดินมุดเข้าไปให้ได้ ไม่คิดเลยว่าด้านที่เสียหน้าขนาดนี้จะถูกพวกเธอเห็นเข้า
หลินซู่ยวี่มองท่าทางเก้อเขินของเขาแล้วยิ้มออกมา ได้เห็นไป๋ฉี่หมิงในสภาพนี้ก็ถือว่าไม่เสียเที่ยวแล้ว!
“ไม่เล่าให้พวกเราฟังหน่อยหรือว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร?”
“ใช่ ๆ พี่สองไป๋ พวกเราสนิทกันขนาดนี้แล้ว นายยังไม่บอกพวกเราอีก ช่างไม่มีความหมายเลย”