กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลินซู่ยวี่มองผู้ชายสองคนที่ปากถูกปิดอยู่ สีหน้าเย็นชาจนเกินบรรยาย
“คุมตัวกลับไปสอบสวนปากคำให้ดี ๆ” คำว่า ‘ดี ๆ’ สองคำนั้นพูดออกมาอย่างกัดฟันกรอด
“ส่งคนไปบอกตระกูลเจิ้งอีกครั้งว่าพบตัวคนแล้ว”
เจิ้งเพ่ยเพ่ยเปลี่ยนจากการร้องไห้หนักเป็นสะอึกสะอื้น ค่อย ๆ ตั้งสติกลับมาจากความกลัวเมื่อครู่
เธอเงยหน้าที่ยับเยินจากการร้องไห้จนเปื้อนเป็นแมวลายขึ้นมา สะอึกสะอื้นเป็นห้วง ๆ พูดว่า
“ซู่…ซู่ยวี่ พวกเขา…พวกเขาเพิ่งพูดกันข้างในว่าจับคนผิด!”
จับคนผิดหรือ?
หลินซู่ยวี่ ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนแก้มให้เธอ
“ตาเล็ก ๆ แบบนี้ร้องไห้อีกจะไม่สวยเอานะ”
เจิ้งเพ่ยเพ่ยหยุดร้องไห้แล้วหัวเราะ สูดจมูกแรง ๆ แล้วพูดเสียงในลำคอ “ของฉันนี่มันตาโตชัด ๆ!”