กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลินซู่ยวี่มองเธอแล้วยิ้ม “ในเมื่อเป็นน้องสาวเฉินหลิงที่บังเอิญชนฉันเข้า เช่นนั้นการขอโทษก็ควรจะมีหน้าตาของการขอโทษหน่อยไม่ใช่หรือ”
“ในเมื่อเป็นการขอขมา เหตุใดของขมาถึงต้องให้ฉันไปเอาด้วยตัวเองกันล่ะ”
สีหน้าของกัวเฉินหลิงแข็งค้าง ให้ตนไปเอาเสื้อผ้าให้เธอ หลินซู่ยวี่มีค่าพอหรือ
เธอพยายามรักษาใบหน้าที่เปื้อนยิ้มเอาไว้ “ไม่สู้พี่สาวซู่ยวี่ไปกับฉันด้วยกันล่ะ”
หลินซู่ยวี่เลิกคิ้วขึ้นแล้วตอบตกลงในทันที “ได้สิ”
แววตาของกัวเฉินหลิงฉายความลำพองใจ รอสักครู่ค่อยดูว่าเธอจะยังหยิ่งผยองแบบนี้ได้อีกหรือไม่
เธอเดินไปได้ครึ่งทางก็พบว่ากัวเฉินหลิงยังยืนอึ้งอยู่ที่เดิม จึงเอียงศีรษะถามเล็กน้อย “เป็นอะไรไป น้องสาวเฉินหลิง นี่เสียดายเสื้อผ้าชุดใหม่แล้วหรือ”