กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลินซู่ยวี่กับเจิ้งเพ่ยเพ่ยเพิ่งเดินมาถึงลานจอดรถของโรงพยาบาล ก็ได้กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ หลินซู่ยวี่ตื่นตัวขึ้นมาในทันที เธอใช้มือข้างหนึ่งดึงเจิ้งเพ่ยเพ่ยที่กำลังเดินไปทางรถเอาไว้
“เพ่ยเพ่ย เดี๋ยวก่อน”
ในขณะที่พูด พลังจิตวิญญาณก็ได้ถูกปลดปล่อยออกมาแล้ว หลินซู่ยวี่ส่งสัญญาณให้เจิ้งเพ่ยเพ่ยดูหยดเลือดบนพื้นที่มีขนาดเล็กราวกับฝนตกปรอยๆ
ในตอนนี้หลินซู่ยวี่ “มองเห็น” แล้วว่าท้ายรถของเจิ้งเพ่ยเพ่ยมีผู้หญิงบาดเจ็บคนหนึ่งซ่อนตัวอยู่ มือข้างหนึ่งกำคมดาบแน่น ส่วนอีกข้างใช้เสื้อผ้ากดแผลเอาไว้
“เราถอยออกไปกันไหม?”