เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสวียนเฟิงพาหลินซู่ยวี่ไปยังโรงรับจำนำที่คุ้นเคยอย่างช่ำชอง เด็กเสิร์ฟของโรงรับจำนำยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ที่สูงกว่าตัวคน พอเห็นเสวียนเฟิงมาก็กระตือรือร้นเป็นพิเศษ
“ปรมาจารย์ ท่านมาแล้ว ครั้งนี้นำของดีอะไรกันมาหรือ ฉันจะไปตามผู้จัดการของเรามาเดี๋ยวนี้”
“นายมาจำนำของที่ร้านนี้บ่อยหรือ เด็กเสิร์ฟถึงได้กระตือรือร้นขนาดนี้”
“ที่พวกเขากระตือรือร้นก็เพราะฉันเคยช่วยปรับฮวงจุ้ยให้โรงรับจำนำ ทำให้โรงรับจำนำหาเงินได้ตั้งเยอะน่ะสิ”
แต่ไหนแต่ไรมาค่าดูดวงที่เขาได้รับมาไม่เคยอยู่รอดในมือเกินหนึ่งวัน จะไปมีของให้จำนำมากมายขนาดนั้นได้อย่างไร ต่อให้ช่วงหลังเขาจะย้ายแผงดูดวงมาตั้งไว้หน้าประตูโรงรับจำนำโดยตรง ก็ไม่ได้มีของดีอะไรมาจำนำมากมายอยู่ดี
“ปรมาจารย์เสวียนเฟิง ช่วงนี้ไม่เห็นท่านมาตั้งแผงเลย ท่านไปร่ำรวยอยู่ที่ไหนมาหรือ”