กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฟ้าสางแล้ว……ในห้องของเฉินลี่ลี่……
เสียงกรีดร้องแหลมคมด้วยความหวาดกลัวปลุกเฉินลี่ลี่ให้ตื่นขึ้นมา เธอยังไม่ทันเห็นว่าเสียงตะโกนนั้นเป็นของใคร ก็ถูกความเจ็บปวดในสมองและความเจ็บปวดจากหัวเข่าที่แหลกเป็นชิ้น ๆ ท่วมท้นจนมิด
“โอ๊ย……เฉิน! รีบมาเร็ว ขาของฉัน! ขาฉันหักแล้ว ลี่ลี่……ลี่ลี่โดนผีสิง……”
เพียงหนึ่งคืน ใบหน้าของหลานซิ่วอิงก็แก่ชราไปหลายสิบปี เธอนึกได้เพียงคำว่าโดนผีสิง จากนั้นก็รู้สึกว่าจากก้นบึ้งของหัวใจมีความรู้สึกผิดต่อเฉินลี่ลี่ผุดขึ้นมา
“ลี่ลี่ ลี่ลี่ผู้น่าสงสารของแม่ ไม่ต้องกลัว อีกเดี๋ยวพ่อกับแม่จะพาลูกไปโรงพยาบาล”