กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลินซินเหยาดิ้นรนตื่นขึ้นจากความเจ็บปวดก็เป็นเวลาบ่ายแล้ว เธอพบว่าตัวเองถูกมัดมือมัดเท้าทิ้งไว้ในบ้านร้างผุพังหลังหนึ่ง
ความหวาดกลัวทำให้เธอตะโกนเรียกให้ช่วยเสียงยาว แต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือเสียงหนูร้องจี๊ด ๆ เท่านั้น เธอไม่ยอมแพ้ตะโกนอีกหลายประโยค ก็ยังไม่มีใครตอบสนองเธอเลย
ให้ตายเถอะ ใครกันแน่ที่ลักพาตัวเธอมาทิ้งไว้ที่นี่ ในใจเธอสาปแช่งคนที่ลักพาตัวเธอไม่หยุด ชั่วพริบตาเธอก็นึกถึงครอบครัวของตัวเอง คนในครอบครัวเธอจากไปแล้วหรือยัง
ไม่ ไม่หรอก เธอเป็นที่รักใคร่ในบ้านขนาดนี้ คนในครอบครัวต้องรอเธออยู่แน่
แม้ในใจจะพยายามปลอบตัวเองอย่างเต็มที่ แต่น้ำตาที่ตื่นตระหนกก็กลั้นไว้ไม่อยู่ต่อไปแล้ว ตอนแรกเธอร้องไห้เงียบ ๆ อย่างอึดอัดใจ ต่อมาก็กลายเป็นร้องไห้โฮ