เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 169 เจ้าเมืองน้อยสี่ทิศ
เมื่อได้ฟังถ้อยคำเหล่านี้ ในห้วงความคิดของอวิ๋นเฟยหว่านพลันปรากฏภาพมโนทัศน์อันยิ่งใหญ่
ในมโนทัศน์นี้ ฐานะของสตรีได้รับการยกย่องขึ้นอย่างมาก ไม่ใช่ดอกฝอยทองที่จำต้องพึ่งพาบุรุษเพื่อมีชีวิตรอดอีกต่อไป สตรีสามารถทำการเมืองทำการค้า กระทั่งสามารถเป็นใหญ่ในเรือนได้
สตรีสามารถพึ่งพาตนเองได้ นั่นย่อมเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่เพียงใดของเหล่าสตรี...
อวิ๋นเฟยหว่านสูดลมหายใจเข้าลึก ยอบกายคารวะแก่องค์หญิงใหญ่อย่างนอบน้อมยิ่ง
“อวิ๋นเฟยหว่านยินดีทุ่มเทกำลังอันน้อยนิด เพื่อช่วยก่ออิฐเติมกระเบื้องให้แก่มโนทัศน์นี้เจ้าค่ะ”
องค์หญิงใหญ่ก็ลุกขึ้นยืนจากตั่งเก้าอี้เช่นกัน “เส้นทางสายนี้ ข้าเพียงวาดภาพส่วนที่ดีให้เจ้าเห็น ทว่ายังมิได้บอกถึงความยากลำบากในนั้นแก่เจ้า